http://dusunceuretelim.blogspot.com
Ben;
Söğüt dalları arasında doğdum.
Çam ağaçları altında büyüdüm.
Ne bülbül sesi duydum,
Ne de kanarya.
Ama,
Kargalar başka,
Hikayem çoktur onlarla.
Kimse bana şiir okumadı.
Ağladığım zaman,
Kimse gözyaşımı silmedi.
Acıktığım zaman,
Kimse ekmek vermedi.
Ayakkabım yırtıldığında,
Fakir bunlar derlerdi.
Ne kral sülalesindenim,
Ne zenginler vadisinden.
Toplumda belli benim yerim,
Sığırlardan sonra gelirim.
Ne büyüklerim kalmış dünyada,
Ne de küçüklerim.
Sonuncuyu da gönderdik bu yıl.
Her zirveye çıktığımda bakarım,
Küçülür hayallerim.
Tamam ben şairim de,
Kim nereden bilecek?
Benim yazdıklarımı,
Kim nereden görecek?
Söylesem bile,
Herkes gülüp geçecek!
Belki bir gün bu dünyanın,
Altı üstüne gelirse.
Tepeye bir bayrak dikerim,
Allah izin verirse.
Oturup ay yıldızın dibine,
Bülbül gibi okurum,
Eğer bunlar şiirse…
Hasan Arpacı, 1969, Ortalıca, Tosya
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder